Dziennik wojny - Co się stało w Krakowie i gdzie była Policja? - doby od dwieście pięćdziesiątej czwartej do dwieście sześćdziesiątej drugiej piątego roku (1715-1722)

Odcinek poświęcony wyborom w USA i polityce amerykańskiej oraz wojnie na Bliskim Wschodzie wylądował w koszu, bo u nas znów odpalił się psychol mordujący ludzi. 

I mam dla was złą wiadomość.

Takich przypadków będzie więcej. 

Ale zacznijmy od początku. 

Najpierw przyjrzymy się, co się minuta po minucie stało. Przeanalizujemy działania służb oraz hipotezy "spiskowe", a na końcu pogadamy o tym, jak całą sytuację wykorzystują wrogie służby.

Chronologia. 

Krakowski Rynek Główny. Godzina 15.00. 

Od strony ulicy Szczepańskiej na Rynek wjeżdża czarne Subaru Impreza, staje u wylotu Sławkowskiej, a kierowca otwiera ogień do przechodniów. 

Następnie jedzie wzdłuż północnej pierzei Rynku w stronę Bazyliki Mariackiej, ostrzeliwuje znajdujący się tu postój dorożek. 

Skręca pod kątem prostym na południe. Otwiera ogień w witryny sklepu ZARA i jedzie dalej. 

15.01 - na wysokości Siennej, czyli bezpośrednio za Zarą rozpoczyna za nim pościg radiowóz policyjny, a kilka sekund potem dołącza pojazd nieuzbrojonych strażników miejskich. Dlaczego oni? Bo po prostu są najbliżej. 

Rozpoczyna się pościg za strzelcem, który ucieka, nie przerywając ostrzału. 

Mniej więcej w połowie filmu widać tu, że strzelec prowadził prawdopodobnie jedną ręką i w ostatniej chwili skorygował kierownicę, bo jego ucieczka szybko by się skończyła

15.01.28 - na Placu Wszystkich Świętych morderca ostrzeliwuje tramwaj pełen ludzi.

15.03.03 - na skrzyżowaniu zwężonej w tym miejscu Stradomskiej i Dietla przy próbie ominięcia samochodów czekających na skręt w prawo sprawca uderza w tył innego pojazdu. Policjanci wysiadają do zatrzymania. Po chwili wysiada też strzelec. W wyniku wymiany ognia wszyscy trzej zostają ciężko postrzeleni. 

Zwróćcie uwagę w końcowej części nagrania na blokujące zjazd samochody. Dietla była ZAKORKOWANA!

Reanimacja zabójcy

Arsenał zabójcy w bagażniku samochodu Straży Miejskiej

Pełny obraz daje kompilacja autorstwa Macieja Pudełko, który zestawił i zsynchronizował dostępne w tamtym momencie materiały filmowe.

Zaczyna się akcja ratunkowa. 

Bilans to sześć osób zabitych i kilkanaście rannych. Zamachowiec zmarł nad ranem następnego dnia. 

Kiedy bezpośrednio po zdarzeniu obecni na Rynku policjanci udzielali pomocy poszkodowanym...

Pseudoredaktor Tomasz Sakiewicz opowiadał kocopoły, że nie widzi Policji. Jak się nie chce, to się nie widzi. Swego czasu fanatycy z przeciwnej strony politycznej opowiadali, że podczas ogarniania fali uchodźców z Ukrainy po ruSSkim ataku oni "nigdzie nie widzieli państwa". To ten sam typ politycznego zaślepienia.
Do tych wątków wrócimy...

Pierwsi, którzy ruszyli pomóc rannym policjantom - poza niepełnosprawnym mieszkającym w Krakowie Amerykaninem - byli strażnicy miejscy, którzy mimo, że nie byli uzbrojeni, ruszyli w pościg za mordercą.

To oni w trakcie strzelaniny na rogu Stradomskiej i Dietla schowali się za policyjnym samochodem.

To jak już wiemy, co się stało, lecimy z klikbajtami, bredniami i spokojną analizą. 

Zacznijmy od rozprawienia się z twierdzeniem, że nie było policji.

Po pierwsze, film, który wrzuciłem wyżej, gdzie na rogu Sławkowskiej i Szczepańskiej widać policjanta udzielającego pomocy, a za chwilę samochodem Straży Miejskiej przyjeżdża drugi. Chłopak spod Zary, który zrypał Sakiewicza to też policjant. 
Więc po prostu Sakiewicz bezczelnie łże. Tym bardziej, że - co widać na jego materiale - nie ma z jego perspektywy nie tylko oglądu całego Rynku, bo zasłaniają mu obraz Sukiennice, ale nawet nie widzi całości "swojej" części placu, bo zasłaniają mu ludzie i karetki. Bezczelnie manipuluje powtarzając, jak mantrę 

"Nie widać policji... Nie widać policji... Nie widać policji..."

Efekt jest taki, że policyjna "Solidarność" zgłosiła do Rady Mediów Narodowych skargę na TV Republika i Sakiewicza imiennie za sposób prezentacji tematu. 

 

A pracownicy stacji musieli publicznie składać przeprosiny

No dobrze. Ale gdzie była policja? 

Oczywiście, także w Warszawie i pod rosyjską granicą w związku z informacjami o możliwych zbrojnych prowokacjach. 

Ale to nic niezwykłego. Prewencja regularnie jest rzucana po całym kraju czy to do ochrony meczy, czy to do zabezpieczenia imprez masowych, czy też do wzmocnienia granicy. Żaden garnizon nie ma obsady etatowej na styk. Wszędzie wydzielane są siły rezerwowe i normalnego (podkreślam: NORMALNEGO) toku służby to nie zaburza. Pomimo, że rano przed atakiem z Krakowa wyjechało stu czterdziestu jeden funkcjonariuszy prewencji, na miasto tego dnia wyjechały sześćdziesiąt cztery patrole. Sam rejon Starego Miasta patrolowało dziesięciu policjantów. 

Kto zna te okolice wie, że to naprawdę nie jest mało, a na funkcjonariusza można było się natknąć co kawałek. 

Według szefostwa policji służbę dyżurną zaalarmował funkcjonariusz pełniący służbę na rynku wspólnie z kolegą ze Straży Miejskiej.  Dyspozytor miejski w ciągu dziesięciu minut wysłał w rejon zdarzenia dwanaście patroli. W ciągu następnych dwudziestu minut kolejnych osiem. W rejonie Dietla i Stradomskiej między 15:03 a 15:21 było piętnaście radiowozów. 

Łącznie zaangażowanych zostało trzydzieści załóg. Czyli prawie połowa tego, co było na mieście. 

I tu osoby niewtajemniczone pytają:

- To gdzie oni byli? 

To przeanalizujmy.

Zacznijmy od tego, że pojęcie "skierowani", czy "zadysponowani" oznacza tylko i wyłącznie:

- DOSTALI POLECENIE POJECHANIA!

Alarm następuje około 15.00.05, może 15.00.10. Samochody na uruchomienie chwilę potrzebują, więc ruszają powiedzmy o 15.00.25 lub 15.00.35.

Zamachowiec właśnie strzela w okna Zary i jedzie w stronę Grodzkiej.

Będący najbliżej patrol "siada" mu na ogon przy Siennej, czyli zaraz po tym, jak minął Zarę. Jest około 15.01.00.

Chłopaki z radiowozu ścigającego zamachowca podają, że wjechał w Grodzką. Inne załogi powinny teraz starać się przeciąć uciekinierowi drogę. Żeby dojechać do miejsca, gdzie bandyta został unieszkodliwiony patrol ruszający spod Teatru im. Słowackiego w Krakowie potrzebuje co najmniej pięciu minut jadąc pustymi ulicami z prędkością stu kilometrów na godzinę (trzy kilometry, kilometr pokonywany w nieco ponad półtorej minuty, razem około pięciu minut). Patrol z Ronda Grunwaldzkiego dojechałby w dwie minuty od momentu otrzymania sygnału, że ma blokować Stradomską róg Dietla. Czyli od mniej więcej 15.01.30. Dotarliby na... 15.03.30! W tym momencie jest już po wymianie strzałów, a rannych starają się ratować przechodnie. 

I mówimy o pustych ulicach, a nie zapchanych samochodami!

Jak na razie polska policja nie ma teleporterów. Po prostu w dynamicznej sytuacji nie było szans na to, by wsparcie dotarło. 

Druga sprawa to procedury i taktyka w takiej sytuacji. 

Spójrzmy na mapę.

To oczywiście nie jest stan faktyczny, tylko punkty, które należy w takiej sytuacji zablokować

Dla Policji priorytetem w takiej sytuacji jest:

1. zabezpieczenie terenu, żeby nie było więcej ofiar,
2. neutralizacja sprawcy. 

W tej kolejności! 

Najpierw ograniczamy strzelcowi liczbę celów tak, żeby nie miał jak kogokolwiek więcej skrzywdzić, a potem dopiero zajmujemy się nim samym. 

W celu zarówno zmniejszenia liczby potencjalnych ofiar, jak i zablokowania sprawcy dróg możliwej ucieczki wycina się perymetr blokując wszystkie możliwe drogi. Zastawia się nie każdą uliczkę, ale skrzyżowania, które uciekinier musi przekroczyć, jeśli chce uciec. 

Dodatkowym zadaniem tych posterunków jest udrażnianie przejazdów służbom ratowniczym. 

To jest pierwszy ruch. 

Drugi to już założenie blokad na drogach, którymi ucieka lub może uciekać sprawca. Podobnie, jak wcześniej obstawiamy skrzyżowania, ale tu dodatkowym ważnym czynnikiem jest, żeby w pobliżu było jak najmniej ludzi. Dlatego, do blokowania najlepsze są mosty i duże skrzyżowania, gdzie nawet użycie broni nie stworzy zagrożenia dla osób postronnych. 

Wreszcie, jeśli mamy ludzi, stawiamy posterunki w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca zdarzenia, żeby umożliwić spokojną pracę służbom ratowniczym. 

Trzy strefy z różnymi zadaniami. 

Nie wspomniałem tu o zespołach bezpośrednio prowadzących pościg. 

Jak możecie policzyć, potrzeba nam do tego co najmniej... TRZYDZIESTU patroli! Mi wyszło trzydzieści trzy, ale z dwóch-trzech można zrezygnować. 

Czyli mówimy o dokładnie takich siłach, jakie zostały skierowane W REJON zdarzenia. 

Czyli mamy drugą odpowiedź na pytanie:

- Gdzie była policja? 

W REJONIE!

W rejonie nie oznacza, że wszyscy w te trzydzieści radiowozów mieli wjechać na rynek. 

Po co? 

Żeby zablokować wjazd karetkom i utrudnić działanie ratownikom? 

Byli w rejonie, czyli mniej więcej na tych posterunkach, które narysowałem na mapie. 

W REJONIE, a nie na miejscu zdarzenia. 

Idziemy dalej. 

Gdzie było wsparcie dla zespołu prowadzącego pościg? 

Jak już chyba widać z tego wywodu, w drodze na miejsce i najprawdopodobniej na blokadzie przy Moście Grunwaldzkim i przy Moście Piłsudskiego, bo tam policja jest prawie zawsze (być może nie jeden zespół - nie wiemy, bo nikt tego nie nagrał). Na skrzyżowanie Stradomskiej i Dietla nie mieli szans zdążyć.

Najprawdopodobniej zespół prowadzący pościg miał deptać mordercy po piętach, podając dokąd się kieruje (radiowozy mają GPS, ale to nie podaje, na którym pasie jest ścigany i do jakiego skrętu - lub nie - się szykuje). 

Kolizja ściganego z innym samochodem nie była częścią planu. To był przypadek, który wynikł prawdopodobnie z faktu, że sprawca prowadził jedną ręką. 

Ciąg dalszy znamy z zamieszczonych w mediach społecznościowych filmów. 

Policjanci - na pewno po zgłoszeniu tego dyżurnemu - wysiedli z samochodu i zgodnie z procedurą przystąpili do zatrzymania. Morderca też wysiadł chwilę później i zaczął do nich strzelać ciężko raniąc obu policjantów. Mimo to, kiedy próbował uciec, został postrzelony przez jednego z nich, po czym drugi dokończył robotę. 

Błędem policjantów było... przestrzeganie procedur. Powinni - tak, jak mnie uczono dwadzieścia pięć lat temu - po wezwaniu "STÓJ! POLICJA!" od razu strzelać przez drzwi i okna samochodu, a policjant z lewej strony (dla nas z prawej) powinien od razu obejść pojazd uciekiniera tak, żeby z kolegą i strzelcem stworzyć literę L

Ale to są już drobne technikalia, w niczym nie obniżające heroizmu chłopaków. 

Jak mamy omówiony przebieg zdarzeń i zdebugowane pewne nieporozumienia (i ludzką podłość połączoną z głupotą), to przejdźmy do kolejnego wątku, czyli komunikacji kryzysowej. 

Po pierwsze, w komunikacji kryzysowej mówimy tylko to, co jest konieczne i nie snujemy przypuszczeń. Wrzutki o politycznych afiliacjach sprawcy - nawet jeśli prawdziwe - nic do sprawy nie wnoszą, a wywołują wrażenie, że posługujący się nimi chce ugrać na tragedii swoje polityczne interesy. 

A jak na drugi dzień prokuratura tym rewelacjom zaprzecza, to już w ogóle jest słabo. 

Po drugie, nie używa się pojęć, których odbiorca nie rozumie. Powiedzenie "zadysponowano trzydzieści załóg" jest nieczytelne dla laika. Publika zrozumiała to tak, jak na amerykańskim filmie, widząc oczyma wyobraźni trzydzieści radiowozów jednocześnie będących na Rynku i ścigających mordercę. Jeśli już trzeba było podać tę informację, to należało zrobić to, co zrobił komendant Boroń w TVP w likwidacji dwa dni później i podać, jakie te załogi miały zadania. 

Po prostu, nie każemy się odbiorcy domyślać, bo zawsze domyśli się źle. 

Po trzecie, wszelkie informacje, które nie są w tym momencie niezbędne, zbywamy krótkim: 

Trwają czynności, będziemy informować. 

A sytuacja, w której pseudodziennikarz hasa swobodnie po Rynku pieprząc kocopoły i przeszkadzając ratownikom, jest niedopuszczalna. Straż Miejska powinna pana Sakiewicza i jego kamerzystę wywalić za strefę zero. 

Przechodzimy do teorii spiskowych (moją hipotezę przedstawię na końcu, żebyście cierpliwie doczytali). 

Najgłośniejsza, powtarzana po prawej stronie, że to przygotowanie władzy do wprowadzenia stanu wojennego. 

Pomijam tu, że stan wojenny w obecnych polskich warunkach jest niemożliwy, bo nie występują żadne czynniki, które umożliwiły to Wojciechowi Jaruzelskiemu. Na przykład wojsko nie widzi w obronie władzy - jakiejkolwiek - swojego żywotnego interesu i jest nastawione propaństwowo, a nie partyjnie. Zabawne, że ta histeria jest przechodnia: odklejeni z obu stron politycznego sporu widzą wprowadzenie stanu wojennego nawet w przygotowaniach do defilady (autentyk z 2018 roku). 

Czy jednak zamach w Krakowie mógł być prowokacją służb państwowych?

Nie i świadczy przeciw tej tezie dokumentnie wszystko. 

Wszystko!

Po pierwsze, na początku chaotyczna i niespójna komunikacja kryzysowa. Właśnie to, co było słabością jest jednocześnie mocnym alibi. Oficjalne czynniki nie miały przygotowanych i dopracowanych komunikatów. Ci, którzy występowali publicznie mówili z błędami - poważnymi - podkręcając w efekcie atmosferę, ale właśnie dowalali sobie samym do pieca. Było to tak nieporadne, że wykluczające celowe działanie. 

Po drugie, właśnie przebieg samego zdarzenia. 

Załóżmy (nie twierdzę, że tak jest, robimy tylko hipotetyczne założenie), że rząd w Warszawie chce przed 11 listopada zrobić "prawicowy zamach terrorystyczny", żeby oskarżyć drugą stronę o ekstremizm i "przykręcić śrubę". 

Nawet zakładając, że decydenci wzorem rosyjskim zdecydowaliby się na autoryzowanie zabójstwa przypadkowego przechodnia (co wykluczam), zgoda na krwawy rajd zabójcy przez pół Krakowa nie wchodziłaby w grę. Gdyby to było zaaranżowane, sprawca zostałby zneutralizowany po pierwszych strzałach. Byłaby to pokazówka, po której nikt nie zadawałby pytań. 

Opowieści o prawicowości, czy lewicowości sprawcy też się kupy nie trzymają. Nie ma niczego, co jego personalnie wiązałoby z jakąś polityczną opcją, a afiliacje jego rodziców nie determinują jego poglądów. 

Wątek ukraiński zgasł równie szybko, jak się pojawił. 

Z czym zatem mamy do czynienia? 

No cóż... 
Z tym samym, co w przypadku nożowników. Z zagubionym dzieciakiem, być może sterowanym zewnętrznie, który w ten sposób rozładował swoje frustracje. 

Co o nim wiemy?

Michał Oksiński pochodził spod Ostrowca Świętokrzyskiego z miejscowości Waśniów, gdzie Oksińscy notowani są od przynajmniej przełomu XIX i XX wieku. W różnych miejscowościach w Górach Świętokrzyskich nazwisko to pojawia się od XVII wieku. Po ukończeniu szkoły Michał pracował jako tokarz. 

Ojciec Janusz (53 lata) prowadził firmę wykonującą usługi elektryczne . Poza tym pasjonował się bronią. Miał zezwolenie i jedenaście sztuk broni. Trenował w klubie "Świt".

Matka Renata (52 lata) pracowała w Biedronce. 

Siostra Magdalena (21 lat), wybitnie uzdolniona plastyczka, studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. 

W noc przed zamachem Michał całą trójkę oraz dwa domowe koty zamordował. Wziął broń należącą do ojca i jego samochód Subaru i pojechał do Krakowa. 

Z opisów jego znajomych wyłania się obraz małomównego skrytego odludka, interesującego się historią i strzelaniem. Nie był w niczym jakoś wybitny. Na tle siostry wypadał blado. 

W historii wyszukiwań jego przeglądarki internetowej dużo miejsca zajmowały informacje dotyczące zamachów terrorystycznych, szczególnie Breivika. 

Nie ma jednoznacznych śladów jego zainteresowań, czy powiązań politycznych. Z jednej strony w jego socjalach były zdjęcia, które można kojarzyć z poglądami prawicowymi, z drugiej uczestniczył w manifestacjach proimigranckich, czy szydził z katolicyzmu.

Generalnie jego przekonania można opisać jako 

- Nie i chuj!

Trudno w tym znaleźć jakiś spójny wzór. Poza tym, który zawsze występuje w przypadku "active shooterów": 

cichy, wycofany, nie wyróżniający się, spokojny, interesujący się bronią. 

Czy w tym galimatiasie pojawia się jakakolwiek nitka łącząca zamachowca z obcymi służbami? 

Wprost nie ma nic takiego. Są jednak pewne poszlaki.

Rodzice Michała pojawili się na listach wyborczych partii "Normalny Kraj", która nie jest wprost prorosyjska, ale liderem jej listy w 2023 roku był Krzysztof Tołwiński z ewidentnie prorosyjskiej partii "Front". Nie byli działaczami partyjnymi, a jedynie figurantami na liście wyborczej, co jednak oznacza, że jakoś się z poglądami Tołwińskiego identyfikowali. 

Druga poszlaka to reakcja antyukraińskich i prorosyjskich środowisk w Polsce, które natychmiast po zamachu starały się podpiąć sprawcę pod Ukrainę. Od bredni, że jest Ukraińcem, byłym żołnierzem Legionu Międzynarodowego, ewentualnie imigrantem z Ukrainy po zdebugowaną wyżej hipotezę rządowego spisku. 

Do tego fala wygenerowanych przez AI fejkowych zdjęć i filmów, z których część mogła być "radosną tfurczością" zacietrzewionych fanatyków, ale część jest zbyt profesjonalna. 

Trzecia poszlaka to koincydencja zdarzeń.  

Najpierw dochodzi do serii rosyjskich prowokacji w rejonie granicy polsko-rosyjskiej oraz na granicy rosyjsko-łotewskiej. W rejonie operuje paramilitarna grupa "Czarne Rusy". 

Na przełomie października i listopada w pobliże granicy polsko-rosyjskiej przesunięte zostają dodatkowe siły wojska, Straży Granicznej i Policji. 

I tutaj, niezależnie od kryzysu konstytucyjnego w Warszawie, samo to wymuszenie relokacji znacznych sił policyjnych na drugi koniec Polski już wytwarza sytuację sprzyjającą uderzeniom tam, skąd funkcjonariusze zostali zabrani. 

I - jak napisałem wyżej - ubytek tych stu czterdziestu jeden funkcjonariuszy to nie jest jakiś dramat dla krakowskiej policji. Niemniej trzy radiowozy w rejonie Rynku więcej mogły istotnie wpłynąć na rozwój wydarzeń.

Możliwy zatem jest taki scenariusz.

Janusz i Renata Oksińscy z racji poglądów i zainteresowań znajdują się na celowniku rosyjskich służb, które pod przykryciem partii "Normalny Kraj" jako emisariusze Krzysztofa Tołwińskiego nawiązują z nimi kontakt i robią rozpoznanie. Identyfikują Michała jako podatnego na urobienie. Poprzez swoje kanały, choćby grupy w internecie nawiązują z nim kontakt i urabiają do stanu psychicznego, w którym podejmuje on decyzję o wykonaniu zamachu. 

Michał przygotowuje się do realizacji zamiaru. To trwa kilka miesięcy. W tym czasie rosyjskie służby podejmują działania mające na celu zmniejszenie liczby policjantów w rejonie potencjalnego ataku. Kraków jest dla mieszkańca Ostrowca Świętokrzyskiego naturalnym celem. Tam pojechali wszyscy, którym "się udało". Miasto symbolizuje dla Michała wszystko to, co przypomina mu o jego "życiowej porażce", jaką jest kariera tokarza (pamiętacie, jak przy okazji nożowników pisałem o presji na sukces?). 

Czy datę 7 listopada (rocznica rewolucji październikowej) Michał wybrał sam, czy podsunęli mu ją hipotetyczni "opiekunowie"? 

Zamordowanie rodziny to zerwanie z dotychczasowym życiem, które w umyśle młodego człowieka jest pasmem porażek. W dodatku to środek do zdobycia pojazdu i broni. Jest to także "spalenie mostów". Od tej pory nie ma odwrotu. 

Tak mogło być. Nie wiemy, czy tak było. 

Mogło też być tak, że Michał działał całkiem sam i nikt nim nie manipulował, a rosyjskie rezonatory tylko wykorzystały okazję, żeby jeszcze bardziej zachwiać polską łódką.

Niemniej przygotujmy się, że takich sytuacji będzie coraz więcej. Fałszywe i prawdziwe alarmy będą miotały naszymi żołnierzami i funkcjonariuszami po całym kraju, a tam, gdzie ich zabraknie będą pojawiać się "samotni strzelcy", wybuchać bomby, będzie dochodzić do aktów sabotażu. 

Od 2021 roku jesteśmy na wojnie, którą na razie na poziomie hybrydowym toczą z nami Rosja i Białoruś. 

I będzie tylko goręcej. 

W czasie trójstronnych rozmów w Abu-Dhabi Rosja zażądała wycofania się wojsk NATO za linię z 1997 roku - co oznacza wystąpienie z sojuszu państw, które przystąpiły po tej dacie, bo Wojsko Polskie jest częścią sił NATO. 

Ten warunek jest nie do przyjęcia, dlatego Moskwa go stawia. Bo Moskwa nie zrobi niczego, na co nie wyrazi zgody Pekin, a Chinom nie zależy na pokoju w Europie. 

W ataku terrorystycznym w Krakowie zginęli:

Izabela Woźna, 53 lata, malarka z Rataj koło Chodzieży. Dzień wcześniej otworzyła w Krakowie swoją wystawę. Osierociła czworo dzieci.

Ewelina Serafin, 47 lat, z Sędziszowa Małopolskiego, wolontariuszka Szlachetnej Paczki. Siedziała na ławce za dorożkami.

Robert Kosidło, 51 lat, sprzedawał obrazy pod Sukiennicami. Zginął w progu sklepu ZARA, gdy próbował się schronić.

Kobieta, 61 lat, Polka. Jej danych nie opublikowano.

Kobieta, 51 lat, Austriaczka z Lassee. Była w Krakowie z mężem, który został ranny.

James Thomas Campbell, 32 lata, DJ ze szkockiego Prestwick.

W noc poprzedzającą atak zamordowani zostali rodzice terrorysty:

Janusz i Renata Oksińscy 

oraz jego siostra 

Magdalena Oksińska. 

Rannych zostało kilkanaście (piętnaście lub szesnaście według różnych źródeł) osób, a wśród nich:

Jakub Kulik (24 lata) i Artur Morański (27 lat) - policjanci, którzy zneutralizowali zamachowca,

Harry Marchant, 19-letni Brytyjczyk z North Yorkshire,

dorożkarze - Basia, Piotr (nadal w śpiączce), Marta i Agnieszka,

Andżelika - przyjaciółka Izabeli Woźnej,

Tomasz (24 lata) z OSP Olszowice, który prowadził samochód staranowany przy Dietla przez zamachowca. Widząc karabin osłonił swoją niedawno poślubioną żonę własnym ciałem, dzięki czemu nic jej się nie stało.

Ofiary ratowali, poza wspomnianymi wyżej policjantami:

Wojciech Peters i Paweł Polański - strażnicy miejscy, którzy mimo braku broni pojechali za zabójcą i udzielili pomocy rannym policjantom oraz zabezpieczyli broń zamachowca,

prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak - chirurdzy, wybiegli z restauracji przy Dietla. Wierdak rękami zatamował krwotok z klatki piersiowej policjanta, który według Pędziwiatra inaczej nie doczekałby karetki (Onet).

druh HO Wiktor Maziarz-Piotrowski z 16 Drużyny Harcerskiej im. Żwirki i Wigury w Czyżowicach ratował jednego z rannych policjantów,

Patrick - siedemdziesięcioletni niepełnosprawny Amerykanin mieszkający na stałe w Krakowie, który o kulach dobiegł do Jakuba Kulika i zaczął udzielać mu pomocy,

Paweł, motorniczy tramwaju linii 1, zatrzymał skład i nie wypuścił pasażerów, choć kula utkwiła w szybie około 50 cm od niego,

Iwona Kościelna, pielęgniarka z Jarocina, zeszła ze sklepu ZARA pod prąd uciekającego tłumu i reanimowała rannych,

Wolontariusze irlandzkiej Dublin Civil Defence, którzy byli w Krakowie na weekendzie, robili rannym na Rynku resuscytację i tamowali krwotoki,

99 strażaków PSP prowadziło akcję przez 25 godzin, od segregacji rannych po tamowanie krwotoków,

Eryk, siostrzeniec dwóch rannych dorożkarek, pomagał ciotkom i ostrzegał przechodniów.

mąż pani Ewy, który reanimował Izabelę Woźną i został przy niej do końca,

pracownicy Zary, pracownicy Muzeum Krakowa w Krzysztoforach i właściciele kawiarni wpuszczali uciekających do środka i dawali im schronienie,

lekarze i pielęgniarki spoza dyżuru sami przyjechali do szpitali - w Szpitalu Uniwersyteckim operowano jednocześnie na sześciu salach.

I wielu, wielu innych.

Jeśli ten zamach miał sprawić, że Polacy zaczną się bać, to całkowicie się nie powiódł. 

W upamiętniającym ofiary Marszu Milczenia w Krakowie uczestniczyły tysiące ludzi...

I jeszcze nigdy Marsz Niepodległości nie był tak liczny